Παραζάλη

 

 

Μην αποσκίρτησα στην έσχατη οδό των σαλτιμπάγκων;

Είναι βουνό τα παραρρέοντα καράβια.

Μια ίκτερου λατρεία, μου βασάνιζε το σώμα στο τέλος κάθε σχέσης.

Αφηρημένος πίστεψα στη δύναμη του νου.

Τι  τραγωδία!

Παίρνει μορφή αγγελική το κακό.

Όταν δεν είσαι πονηρός σε λένε βλάκα.

Μεγαλώνοντας έμαθα να αποκτάω καβούκια.

Σκληραίνει το πετσί της ψυχοσύνθεσης

μα ο ρομαντισμός επιφυλαχτεί ασθμαίνοντας

κάτω απ’ τη σκάλα, πίσω από κουτιά μαυρίλας

τρέμει, φοβάται να δειχτεί.

Είθε ο λάρυγγας των ξεχασμένων αναμνήσεων να δοξασθεί.

Θα έρθει  η στιγμή που θα ουρλιάξεις ω ψυχή!

Θα τρεμοσβήνουν όλοι αυτοί που σε πικράναν.

Το δηλητήριο θα τρέχει στα σοκάκια,  ξερνώντας τις κακίες.

Σαν Νώε κτίζοντας την Νέα Κιβωτό,

Θα αναζητήσεις την Εδέμ της ευτυχίας…

 

Επιστολή εις τον Ταγό, τον αναστηλωτήν του Πάσχα ημών των αφανών.

Τα φώτα της νυκτός εκεί στον ομφαλό,

παρέστησεν ο Διόνυσος την αύραν∙

εκείνη του φαλλού την ερημιά. 

Εκσπερμάτωσεν ο μέγας αρχιερεύς

και φτιάχτηκε η λάβα των βουνών.

Τα άστρα του Άμμωνα εσμήξαν

και τραβήξαν σε άλλους γαλαξίες.

Θυσίες ζητάς και ξεμακραίνεις κερασφόρε.

Αίματα διακορεύσεων, αύλακες ηδονής, παρθένων δάση.

Κράτα, ω κράτα αίγαγρε τον δρόμον.     

Κράτα, ω κράτα την αστείρευτη σου λάβα,

τόσο, μα τόσο στα βαθιά.

Πάρε Άτλα το κουράγιο

κι άφησε να πέσομε στην χαραμαδιά… 

Εν ήδη αρχαιοτήτων και αιωνοτήτων. 

Οι αέναοι συνοδοιπόροι

Με θάρρος, με πυγμή, με παρρησία,

θα παλέψουμε για αιώνια ζωή.

Στους λάκκους με θυμό, με τρέλα, μ’ αηδία,

σκούζει και μας σπρώχνει ένα τερατόμορφο σκυλί.

Μας ρίξανε τα ζόμπι του καθημερινού σ’ αχρηστία.

Καβαλήσαμε τον άνεμο, τα κάστρα, τους αιθέρες. 

Πετάξαμε σε αιμάτινους, σκληρούς ουρανούς.

Μα οι αθάνατοι γεννιούνται στις αλέες,

σε μαύρου, πισσωμένου δάσους τους καημούς… 

Ενδοβολές ονείρων

Μ’ ενδοβολές ονείρων μοιάζει η ζωή μας.

Δεν ζούμε για μας. Δεν κάνουμε εμείς κουμάντο του εαυτού μας.

Είμαστε πιόνια ενός μεγάλου διαφημιστή που μας προβάλει συνέχεια

τα ίδια σκατά σ’ οθόνες σκουριασμένες που στάζουν αίμα.

Είμαστε πειραματόζωα ενός παρανοϊκού επιστήμονα

που μας σακατεύει για να μάθει εκείνο και τούτο.

Είμαστε μια άμορφη μάζα από σερβιέτες, απορρυπαντικά,

ζελέ μαλλιών και σαμπουάν, ανακατεμένα με πολιτικές συζητήσεις

και έκτακτα δελτία ενημέρωσης.

Λειώνει το μυαλό μας και λιπαναροφάται

στα κέντρα αδυνατίσματος συνειδήσεων και αξιοπρέπειας

που μας στεγνώνουν σαν ζόμπι.

Ενδοβολές ονείρων είμαστε από φτηνά ναρκωτικά φτιαγμένοι.

Όχι! Δεν θέλω άλλη ενημέρωση!

Σκατά στα μούτρα σας ερίξανε και φύγανε λακέδες,

πριν από μας, οι κρεμασμένοι…

Η κουκουβάγια

Σαν τη κουκουβάγια

Μες τη νύκτα ζω

Σέρνοντας το πτώμα μου βασανισμένα. 

Ανίερη νυχτιά,

Σιωπηλή μοιάζει η κραυγή μου

Ασήμαντη στου κόσμου την πληθώρα.

Ζει ο άνθρωπος τη νύχτα μόνος; 

Ζει! Σαν νεκροφόρα... 

Όταν μεθάν οι φίλοι μου

Όταν μεθάνε οι φίλοι μου
πίνοντας βαριά ποτά να ξεχαστούν∙
να ξεχάσουν τις φάτσες εκεινών,
εκείνων που τους μάτωσαν.

Όταν μεθάνε οι φίλοι μου
βγάζουν τον ψυχισμό τους.
Κάνουνε το πικρό γλυκό,
πλησιάζουν τ’ όνειρο τους.

Όταν μεθάν οι φίλοι μου
πιάνουνε την κιθάρα
και παίζουνε παράξενα
του έρωτα τραγούδια.

Όταν μεθούν οι φίλοι μου
μην τους παρεξηγείτε,
άγγελοι είναι που μιλούν,
γι’ αυτό αφουγκραστείτε.

 

 

 

Από τη συλλογή: "Ο Κήπος με τα Ματωμένα Άνθη". Θεσσαλονίκη 2003.

Η εποχή της εικόνας

Η εποχή της εικόνας:

Εγώ φαίνομαι

Εσύ φαίνεσαι

Αυτός φαίνεται.

Ένα ρήμα

Που κλίνεται ανελέητα

Σε όλους του χρόνους.

Αέναα ανακυκλούται

Μέσα στο βόρβορο

Της επιδερμικής κοινωνίας...