Θανατογραφία

Είδα ένα όνειρο.

Όνειρο τρόμου και πανικού.

Ισορποπούσα λέει πάνω σε μια σανίδα.

Τρικυμία μεγάλη.

Ο θάνατος σα μύγα σπαστικός.

Κι όλο κόντευα να βουλιάξω

Κι όλο γλύτωνα

Μες το ασπρόμαυρο τοπίο της φρίκης.

Φλιπάροντας συνεχώς μες της τρελής

Ταχυπαλμίας τον ρυθμό.

Προσπαθούσα να πιαστώ απ' ένα καράβι.

Σαν τον Μικρασιάτη το δύστυχο

Τη μέρα της Άλωσης.

Κι όμως τα χέρια μου

Τα 'χω ακόμα και γράφω.

Δεν μου τα κόψαν(ευτυχώς)

Οι Σύμμαχοι…

Αστιγματισμοί

Ματογυάλια για να βλέπω

στα σκοτάδια τις οπτασίες μου.

Επέλεξα να ζω με φαντάσματα

που κάθε τόσο με καλούν για ένα γλέντι πόνου.

Πέφτω σε έκσταση

όταν το εξωφρενικό μου χαμόγελο

σχηματίζεται στα χείλη σου.

Φεύγεις.

Με καλείς ξανά για να φύγω.

Μα δεν βλέπω.

Ξέρεις.

Η αφή μου είναι αλάθευτη.

Γι’ αυτό ποτέ δεν μ’ αφήνεις να σ’ αγγίξω.

Θυμάσαι

Τη φορά που μ’ άφησες και σ’ άγγιξα;

Αηδίασες από χαρά.

Πλημμύρισες από συγκίνηση

και δεν το άντεξες.

Τι κρίμα μια καρδιά

να είναι μεγάλη και μυωπική!

Έχω στις πέντε ραντεβού με τον οπτικό μου.

Ετοιμάζει λέει φακούς με σκελετό από πάγο.

Για δες επιστήμη!

Ίσως τελικά καταφέρω να δω καθαρά το φρικτό μηδέν…

Η μαγεία της σκηνής

Οδοιπορώντας πάνω στα χνάρια της νύκτας

Σαλαβατώντας στου ήλιου τα δίχτυα

Έρχομαι εκεί…

Εκεί που θες κούκλα μου.

Μπατινάρωντας στου ηλεκτροσόκ τη βία

Καυλώνω βλέποντας της τρίχας σου ίχτια.

Πάμε λοιπόν στου Πλούτωνα τα λιβάδια.

Αφήνοντας πίσω μας τα βρομερά σου χάδια.

_________________

Το σήμερα;

Το σήμερα μοιάζει να είναι τηλεοπτική προβολή του χθες και του αύριο.

Το σήμερα είναι εκεί κι όχι εδώ.

Το σήμερα δεν είναι στα μάτια μας, είναι στ’ ακουστικά και στις οθόνες μας.

Το τώρα 0. Το αύριο 0 στο συνάπειρο.

Απ’ το χθες στο αύριο μια ίσια γραμμή καρδιογραφήματος.

Θα συνδεθώ τώρα με μένα. Γεια σας. Αντίο. Τα ξαναλέμε. 

ΤΑ ΕΠΙΡΡΗΜΑΤΑ

                                                                            Στον Ανδρέα Εμπειρίκο

Όταν προσπίπτουν επί του ρήματος

Τα επιρρήματα

Ρίχνονται οι στάλες της ψυχής

Μια προς μια

Μες στα μεγάλα βάραθρα

Των ηδονών

Ανηλεώς, μα πάντοτε σπουδαία

Εκφράζονται

Δίχως ντροπή και δισταγμό

Μες τα φουστάνια γυναικός

Που με γλυκά σκιρτήματα

Κι αναστεναγμούς

Επισύρει την άνοδο,

Την στύση των Αγγέλων

Που ευλαβικά ευλογούν

Την πλάση και τον Κύριο.

Δημιουργός

Των κρασοφόρων κοριτσιών

Που ξεντύνονται πασίχαρες

Ηδυπαθώς λικνίζοντας

Tα λυγερά κορμιά τους

Σκορπίζοντας τη μέθη

 Των Τιτάνων της αυγής…  

Εκμυστηρεύσεις

Γρίφος το βλέμμα σου κι ανθίζω

Μες το απέραντο γαλάζιο που 'χω να διανύσω

Μέχρι να φτάσω στον προορισμό μου.

Ένα κάστρο η ψυχή σου

Κι εγώ ιππότης πάνω σε άλογο

Να τρέχω, πορθητής.

Κολυμβητής στη θάλασσα των ματιών σου

Πνίγομαι, ανασαίνω.

Βγαίνω που και που στις ακτές σου και ρεμβάζω.

Ρεμβάζω στο άπιαστο, γίνομαι ένα μαζί σου.

Ξένο σώμα κι ίδιο.

Γυρνάω και πάλι στα χνάρια της πρώτης μας ηδονής,

Της πρώτης μας ανάσας.

Τότε που τα χνώτα μας συναντήθηκαν.

Σαν δυο σκορπιοί που έκρυψαν τα κεντριά τους

Κι αφέθηκαν στον έρωτα.

«Ας με σκοτώσεις» είπα.

Ας είναι θανατηφόρο το πλήγμα της αγάπης σου.

Σκληρό το φως της μέρας χωρίς εσένα...

Κρύψε με στο σκοτάδι,

 Aς ενωθούμε

Κάτω απ’ την πανσέληνο.

Δυο λυκάνθρωποι

που διψάνε για ζωή…

Σαν τον τυφλό που ψηλαφεί

                                                                              

       

Σαν τον τυφλό που φηλαφεί, το ένστικτο με σπρώχνει

Σε σένα που συνάντησα μια νύχτα του χειμώνα.

Είσαι σκορπιός, πριγκίπισσα, μια ομορφιά π’ ακόμα δεν ειπώθη.

Μέσα απ’ τα δίκτυα του καιρού, σε σένα τριγυρίζω

Κι είν’ η θωριά σου κρύσταλλο που δεν εφανερώθη.

Μέσα σε σιδεριές βαριές, σ’ ανήλιαγα  υπόγεια,

Μπήκε η μοίρα που 'σπρωξε , τα ξεχασμένα τα φτερά μας.

Αν είσαι κόρη σπλαχνική, νεράιδα του μυαλού μου,

Σύρε και πάλι το χορό που οι αιώνες τάμα το 'χουν,

Να αναγαλλιάσει το κορμί, να φέξει η ψυχή μου.

Έλα στην ένωση τη μυστική, που στ' άστρα θα ενώσει,

Τούτες τις δύσμοιρες καρδιές, που τα ψηλά γυρεύουν,

Μα που ‘χει η συνήθεια αγκιστρωθεί, και στα βαλτόνερα μένουν.

Ιππότης, μάγος ή σοφός, μαρκόνης, ή τελώνης,

Όποιο κι αν είναι το γραφτό,

Μένει η αλήθεια μόνη…

Πώς σαν κι εσέ κόρη κρυφή,

Δεν βρήκα εγώ να λιώνει

Η ομορφιά η αργυρή να χύνεται σαν χιόνι,

Για να ζεσταίνει η καρδιά, ή ύπαρξη μου να ριγά,

Να φλέγεται, να τραγουδά,  καθάρια σαν αηδόνι...