Η αγάπη είναι ένας σκύλος απ' την κόλαση. Δαγκώνει πάντα εκεί που δεν το περιμένεις.

Οι πολέμαρχοι των αριθμών

 

 

Το συνονθύλευμα  των πολυκατοικιών

παρασύρει στις λάσπες του καιρού

τον υπνωτισμένο άνθρωπο.

 

Κλαίνε τα πουλιά.

Καρπίζουν οι διαόλοι μες το μίασμα τους. 

 

Γεμίζουν οι καφετέριες της πλήξης.

Ξενερώνουν οι φίλοι

στης καθημερινότητας την τριβή.

 

Μας αυνανίζουνε οι γλυκασμοί

της τηλεόρασης και του υπολογιστή.

 

Οι ονειρώξεις μας τεχνοκρατούνται.

Σε λίγο το σεξ θα γίνεται με τηλεπάθεια.

 

Ρομποτίζονται οι σκέψεις

και οι κινήσεις μηχανοποιούνται.

 

Κωδικοί τα αισθήματα

και λογάριθμοι τα λόγια.

 

Αιθάλη βγάζουν οι τσιμινιέρες

και τα παιδιά μαθαίνουν γράμματα

καθισμένα στα πόδια της γιαγιάς νάρκης.

 

Χάϊ Χίτλερ

Θα λεν τα εγγόνια μας.

Αιώνιοι στρατιώτες θάναι

με παραλλαγές κόκκινες

απ’ το αίμα των πολέμων…

 

 

Αγχοβαρείς και Πονολάγνοι: Άχθος Αρούρης.

Η αφή είναι η μνήμη της όρασης.

Καρθιοκτυπημένος

Εν μου κρόνεσαι μάνα μου,
Τσιαί κάμνεις με να μαραζώνω.
Για σέναν όπως το τζιερί θαρρείς πως λιώνω.

Καμμωματούσα μου,
Ωραία μου κοράσα!

Πε μου,
Του κάλλους τα παλάθκια σου,
Πόθεν σου τ' αγοράσαν;

Είσ' όμορφη σαν τη δροσιάν
Που τρέσσει που τα δάση.

Άγγελε μου,
Έφεξες μου στα σκοτεινά,
Τσι είδα του παραδείσου τα χωράφκια.

Πε μου,
Θέλεις με, οξά να αυτοκτονήσω;

Ούλλος ο κόσμος να φανεί
Εν θα με φέρει πίσω...

Μασκαράδες

Μισούσε τα καρναβάλια. Στην πόλη του όμως τα είχαν σε μεγάλη εκτίμηση.
Κάθε χρόνο, περίμεναν εκείνη τη μέρα για να φορέσουν τις μάσκες τους και να ξεφαντώσουν μέχρι υστερίας. Μα εκείνος, περπατούσε σαν τρελός, αλαφιασμένος, σε άσχετες ώρες και μέρες, φωνάζοντας απρόσμενα μέσα στην ερημιά και μες το πλήθος, με μια φωνή απελπισμένη, τραγική, που έφερνε ρίγη :

- Πότε επιτέλους θα βγάλουμε τις μάσκες; 

Εξωγήινοι

 

 

Να ξημερώνει  σκοτάδι,

Να’ ναι το φως τόσο σκληρό

Σαν την αγάπη μας.

 

Να σ’ έχω μες τα χέρια μου

Και να τυφλώνομαι καρδιά μου

Μες τα ναυάγια του έρωτα μας.

 

Όμορφη που ’σαι όταν γελάς.

Να σ’ αγαπώ το πρόβλημα του αιώνα.

Πες μου που πας μέσα στην δίνη του κυκλώνα;

Κόρη ακριβή, μούσα Ισλανδή,

Λιώνω το χιόνι που σκεπάζει τα νύχια της ψυχής σου.

 

Στο κάστρο σου παλεύω για να μπω.

Είμαι ο ιππότης που σπάει τα ψηφιακά ψηφιδωτά

Περνώντας μέσα από γυάλινα δάση.

Ποιος άλλος θα μπορούσε να σε πιάσει;

Ζόμπι γλυκό; Ο αστροναύτης!